Νομίζεις/ουμε ότι έχεις/χουμε τον έλεγχο. Βασανίζεσαι/όμαστε, προσπαθείς/ούμε, παλεύεις με δαιμόνια, με τον χρόνο, με τις συνθήκες, με τους ανθρώπους, με συμπεριφορές, με τον εαυτό σου. Παλεύεις, κάνεις υπομονή, κάνεις στην άκρη συναισθηματισμούς, γίνεσαι ψυχρός για να τα καταφέρεις, ξορκίζεις τους φόβους σου με γέλιο και αστεία και χαμόγελα, χάνεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους, δίνεις
Σκάβοντας για να ανεβάσω ένα φράχτη που θα χώριζε το οικόπεδο μου από των γειτόνων μου, βρήκα θαμμένο στον κήπο ένα παλιό μπαούλο γεμάτο χρυσά νομίσματα. Εμένα δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον ο πλούτος, αλλά το παράδοξο του ευρήματος. Ποτέ δεν υπήρξα φιλοχρήματος, ούτε και νοιάζομαι πολύ για τα ακριβά πράγματα… Αφού ξέθαψα το μπαούλο,
Στη δίνη της πανδημίας και του εγκλεισμού ολοφάνερη η αφαίρεση των «βεβαιοτήτων»… Oλοκάθαρη η ανατροπή των «δεδομένων», τραγική η αποδυνάμωση των όρων της ζωή μας Η αβεβαιότητα, έγινε ριζική αλλαγή, ένα σοκ ανάμικτο με διαγραφόμενους φόβους για τη συλλογική, τη φυσική μας ύπαρξη… Όμως, (και ευτυχώς), από την άλλη πλευρά lειτουργεί ο νόμος της εναντιοδρομίας..!.
Που τα γαλουχήσαμε με «ουτοπικές ελπίδες», με αβασάνιστο αυτοέπαινο, με ατελείωτη φλυαρία του «διότι», χωρίς το «γιατί» τους… Με άγονη και στριφνή αναλυτικότητα ακόμη και στην έννοια του απλού…Με ανοχή στις «προκλήσεις», με παραβίαση της απλής λογικής… Τους εξωραϊσαμε την παιδική ηλικία με μασημένη συγκατάβαση Ότι ΟΛΑ είναι απλά, πολύ απλά… Αγνοήσαμε τα «μαθήματα της
Ζούμε «έγκλειστοι» και φοβισμένοι σε μια περίοδο ανασκόπησης και ατολμίας. Σε μια φάση απαισιόδοξου οραματισμού, Σε μια διελκυνστίδα εγκλεισμού, μια παγίδα μεγάλης μοναξιάς με άλλοθι τις υπέρτερες δυνάμεις που καθορίζουν το μέλλον μας, με επίκληση την αδυναμία μας, που καταντά ανήσυχη ή βολική σιωπή… Όμως, κανείς δεν πρόκειται να θυμηθεί τις εσώκλειστες, τις κρυφές σου
Μέρα που είναι ταιριάζει η οφειλόμενη τιμή και αναγνώριση στον «ξεχασμένο» Εκπαιδευτικό του καιρού μας… Να ψηλαφίσουμε τους κόπους και τους καημούς του… Τον βλέπουμε να παλεύει με των λέξεων το νόημα (ή με την τυραννία των λέξεων) και να προσπαθεί να διασώζει το νόημα μιας ζωής άγονης και αδιέξοδης, όπως τη διακρίνει, στο θολό