|
Προλεγόμενα… Στη χώρα μας αναδεικνύονται με ανεξήγητη ευκολία διάττοντες αστέρες της πολιτικής, της κοινωνικής και της πνευματικής ζωής…Τα τηλεοπτικά «εκμαγεία» αναλαμβάνουν, συνήθως, την αθέμιτη προβολή, την αργυρώνητη ανάδειξή και την ψευδεπίγραφη αναγνώρισή τους. Ο κόσμος τους μαθαίνει κάποια στιγμή από συνήθεια. Τους εμπιστεύεται με παχυλή αφέλεια, και τους ψηφίζει με φρούδα, όπως αποδεικνύεται προσδοκία . Όταν αυτοί οι επιτυχημένοι τηλεμαϊντανοί αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έρχονται τα δύσκολα. Γιατί φαίνεται η απόλυτη γύμνια τους. Έτσι, η ώρα της «κρίσης» (σαν αυτή που ζούμε) έρχεται νομοτελειακά… Ερώτημα σκληρό και αμείλικτο: μπορείς να αγνοήσεις αυτήν την παχυλή άγνοια και αναισχυντία; Αυτήν την ελαφρότητα και την αναισθησία; Την ανευθυνότητα και την απρέπεια; Μπορείς, ευρύτερα, να αντιπαρέλθεις την καθολικότητα της κρίσης, να αγνοήσεις το τέλμα και τη σήψη που έχει κατακλύσει κάθε έννοια ζωής, κάθε μορφή κοινωνικής ευθύνης και να αποδεχθείς μοιρολατρικά αυτήν την καθοδικότητα και τη χρεωκοπία; Σίγουρα δεν μπορείς…. Πρέπει να μιλήσεις… Να εκφράσεις τον κριτικό, τον θετικό ή τον αντιρρησιακό σου λόγο… Να στοχαστείς και να αναστοχαστείς, να ανατρέψεις συνειδητά τα παραλειπόμενα, τα υπολειπόμενα, τα φαιδρά και τα παράδοξα του καιρού μας.. Αυτή η πολλαπλή παρέμβαση στην παλίρροια του καιρού, άλλοτε ως μαρτυρία ζωής , άλλοτε ως διαμαρτυρία έκφρασης, επιδιώκεται με τις καταγραφόμενες ΑΠΟΨΕΙΣ… ! Και την οφείλουμε ΟΛΟΙ… αντιστρέφοντας τη σοφή ρήση: Κρείττον το λαλείν..! Επιλεγόμενα…. |
Θέλω πολλές φορές να φωνάξω σε πολλούς γονείς «φτάνει πια!» -και θα ήθελα, πραγματικά, να βρω τη δύναμη να το κάνω αυτό κάποια στιγμή. Ομολογώ ότι πολλές συμπεριφορές γονιών με βγάζουν εκτός εαυτού και ειλικρινά χωρίς να θέλω να κατακρίνω τους άλλους με κακεντρέχεια ή για να φανώ – ούσα ένα άτομο με πολλά ελαττώματα
Περίεργο ον ο άνθρωπος…. Όλη την εβδομάδα περιμένει για το Σαββατοκύριακο, όλο το χειμώνα για το καλοκαίρι κι όλη του τη ζωή για να ευτυχήσει. Γενικά περιμένει. Επιμένει, υπομένει. Μένει. Μέχρι πότε όμως; Ως πού, τέλος πάντων, φτάνουν οι αντοχές του; Η υπομονή είναι μια δύναμη και μια αδυναμία ταυτόχρονα. Όποιος την έχει είναι τυχερός
Το παιχνίδι με τις λέξεις, τις φράσεις, τις έννοιες, τις σκέψεις, τις αναζητήσεις, τα ερωτήματα, που τόσο απλόχερα δίνεται μέσα από το βιβλίο, είναι η καλύτερη κατάδυση στο εσωτερικό του εαυτού μας. Υπάρχει ένα πολιτισμικό κενό όσον αφορά την αξία και τη δυναμική της μόρφωσης και της γνώσης, το οποίο φροντίζει να το γεμίσει με
«Το κάθε παιδί είναι ένας καλλιτέχνης. Το πρόβλημα είναι πώς να παραμείνει καλλιτέχνης όταν ενηλικιώνεται» είχε πει ο Πικάσο. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να καυτηριάσουμε τον καλλιτέχνη μέσα στο παιδί. Αντί να ενθαρρύνουμε και να αναπτύσσουμε, αγνοούμε ή ακόμα και διώκουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, τα δύο sine
Η διακεκριμένη βυζαντινολόγος μιλάει στο BHMAgazino για την ελληνικότητα, την αριστεροσύνη και τον παρισινό Μάη «Στα ενενήντα περπατώ, στα εκατό θα φτάσω, και μόνο τότε θα σκεφτώ, αν πρέπει να γεράσω»… είναι τα πρώτα λόγια που ακούω από τη λαμπρή βυζαντινολόγο Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, στα γραφεία του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, όπου είναι και πρόεδρος του
Δεν είχε καν συμπληρώσει το ενάμισι έτος, θήλαζε ακόμη, και όμως είχε την ικανότητα να χειρίζεται με απίστευτη ευχέρεια τον προφορικό λόγο και να κάνει σε χρόνο-ρεκόρ τις πιο περίπλοκες κατασκευές που θα «παίδευαν» πολύ μεγαλύτερά της παιδιά. Οι γονείς της μόλις «διέκριναν» τις ιδιαίτερες κλίσεις της την παρέδωσαν στα έμπειρα χέρια των ειδικών του
Χαρισματικά παιδιά: Πώς ξεχωρίζουν; Τί τα κάνει ιδιαίτερα; Πώς μπορούμε να τα ανιχνεύσουμε ως γονείς; Ας πούμε ότι είστε η Μαρία και πηγαίνετε στην Δ’ Δημοτικού. Το τεστ που κρατάτε στα χέρια σας θα εξετάσει την ικανότητά σας στη Γλώσσα. Το θέμα περιλαμβάνει δύο λέξεις, οι οποίες συνδυάζονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ενώ κάτω από
H Ella Ceron μοιράζεται 10 πράγματα που θα ήθελε να ξέρουν άπαντες αναφορικά με τα άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη. Ο λόγος των ίδιων των ατόμων με την εμπειρία της κατάθλιψης έχει ιδιαίτερη σημασία για την διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών. 1. Υπάρχει διαφορά μεταξύ στεναχώριας και κατάθλιψης και ακόμα αν και αυτό δεν αφαιρεί κάτι από
«Μην πιέζεις «τετράγωνα παιδιά» να περάσουν από «στρόγγυλες τρύπες…» Θα σταθώ στην πιο συγκλονιστική εμπειρία: στη συνειδητοποίηση του παιδιού, που συμβαίνει γύρω στα τρία του χρόνια, ότι δεν ταυτίζεται με το Περιβάλλον. Δεν αποτελεί μέρος του. Είναι μια ξεχωριστή οντότητα, μια ιδιαιτερότητα, κάτι ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ, όπως και όλοι οι άλλοι γύρω του… Πάνω σ’
«Κουράστηκα να μπερδεύω τις ψυχές», είπε ο Λαβύρινθος. «Κουράστηκα να ζω με δανεικά όνειρα», είπε ο Ονειρόπολος. «Κουράστηκα ν’ αντανακλώ την ασχήμια», είπε ο Καθρέφτης. «Κουράστηκα ν’ ακούω μόνον τον ήχο της κραυγής μου», είπε η Ηχώ. «Κουράστηκα ν’ αναζητώ το άλλο μου μισό», είπε ο Έρωτας. «Κουράστηκα να βλέπω μόνον την άρνηση στα μάτια