|
Προλεγόμενα… Στη χώρα μας αναδεικνύονται με ανεξήγητη ευκολία διάττοντες αστέρες της πολιτικής, της κοινωνικής και της πνευματικής ζωής…Τα τηλεοπτικά «εκμαγεία» αναλαμβάνουν, συνήθως, την αθέμιτη προβολή, την αργυρώνητη ανάδειξή και την ψευδεπίγραφη αναγνώρισή τους. Ο κόσμος τους μαθαίνει κάποια στιγμή από συνήθεια. Τους εμπιστεύεται με παχυλή αφέλεια, και τους ψηφίζει με φρούδα, όπως αποδεικνύεται προσδοκία . Όταν αυτοί οι επιτυχημένοι τηλεμαϊντανοί αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έρχονται τα δύσκολα. Γιατί φαίνεται η απόλυτη γύμνια τους. Έτσι, η ώρα της «κρίσης» (σαν αυτή που ζούμε) έρχεται νομοτελειακά… Ερώτημα σκληρό και αμείλικτο: μπορείς να αγνοήσεις αυτήν την παχυλή άγνοια και αναισχυντία; Αυτήν την ελαφρότητα και την αναισθησία; Την ανευθυνότητα και την απρέπεια; Μπορείς, ευρύτερα, να αντιπαρέλθεις την καθολικότητα της κρίσης, να αγνοήσεις το τέλμα και τη σήψη που έχει κατακλύσει κάθε έννοια ζωής, κάθε μορφή κοινωνικής ευθύνης και να αποδεχθείς μοιρολατρικά αυτήν την καθοδικότητα και τη χρεωκοπία; Σίγουρα δεν μπορείς…. Πρέπει να μιλήσεις… Να εκφράσεις τον κριτικό, τον θετικό ή τον αντιρρησιακό σου λόγο… Να στοχαστείς και να αναστοχαστείς, να ανατρέψεις συνειδητά τα παραλειπόμενα, τα υπολειπόμενα, τα φαιδρά και τα παράδοξα του καιρού μας.. Αυτή η πολλαπλή παρέμβαση στην παλίρροια του καιρού, άλλοτε ως μαρτυρία ζωής , άλλοτε ως διαμαρτυρία έκφρασης, επιδιώκεται με τις καταγραφόμενες ΑΠΟΨΕΙΣ… ! Και την οφείλουμε ΟΛΟΙ… αντιστρέφοντας τη σοφή ρήση: Κρείττον το λαλείν..! Επιλεγόμενα…. |
Ευχές… για τα Χριστούγεννα και τον Καινούργιο Χρόνο..! Από όποια σκοτεινή σκέψη και αν έχεις καταληφθεί, στο χρόνο που πέρασε… Με όποιο απαισιόδοξο βλέμμα και αν περιμένεις, το χρόνο που έρχεται… Με όσους φόβους και αν αντικρίζεις το μέλλον, ή τα (προδομένα) όνειρά σου, Ακόμη και αν νιώθεις αδικαίωτη την κουρασμένη σου ελπίδα, Μην ξεχνάς,
Η «πρώτη» Σχολική μου τάξη… Μια απίστευτα φτωχή «αταξία»..! Σε μια νησιωτική «κουκκίδα» του Ιονίου, Σε μια ξεχασμένη και δύστυχη μικρή κοινωνία Ξυπνάει μέσα μου συχνά με νοσταλγία πικρή… Καθώς τη συγκρίνω με την αφθονία των επαγγελματικών μου χρόνων… Σε χώρους ασύγκριτα υψηλών προδιαγραφών Σε καταστάσεις κραυγαλέας ανισότητας, όπου λειτουργούσε η αθωότητα, Η «χαμένη παιδικότητα»..
(οι δεινές αντινομίες του καιρού μας) Ο λογικός άνθρωπος προσαρμόζει τον εαυτό του στον κόσμο. Ο παράλογος επιμένει να προσαρμόσει τον κόσμο στον εαυτό του. Γι’ αυτό, όλη η πρόοδος στηρίζεται στο παράλογο. Τώρα, που μάθαμε να πετάμε στον αέρα σαν πουλιά, να κολυμπάμε κάτω απ’ το νερό σαν ψάρια, δεν μας φθάνει μόνο ένα
Δεν αξίζει να ζει κανείς μια ζωή για την οποία δεν αναρωτιέται… Η ζωή αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν, ο καιρός αλλάζει… οι εμπειρίες μας αλλάζουν, τα παιδιά μας αλλάζουν, οι γονείς αλλάζουν, οι γνώμες αλλάζουν Κάτι πρέπει να κάνουμε… για να αντιμετωπίσουμε την πλημμυρίδα των αλλαγών… Αν οι αλλαγές που συμβαίνουν έξω από μας συμβαίνουν