|
Προλεγόμενα… Στη χώρα μας αναδεικνύονται με ανεξήγητη ευκολία διάττοντες αστέρες της πολιτικής, της κοινωνικής και της πνευματικής ζωής…Τα τηλεοπτικά «εκμαγεία» αναλαμβάνουν, συνήθως, την αθέμιτη προβολή, την αργυρώνητη ανάδειξή και την ψευδεπίγραφη αναγνώρισή τους. Ο κόσμος τους μαθαίνει κάποια στιγμή από συνήθεια. Τους εμπιστεύεται με παχυλή αφέλεια, και τους ψηφίζει με φρούδα, όπως αποδεικνύεται προσδοκία . Όταν αυτοί οι επιτυχημένοι τηλεμαϊντανοί αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έρχονται τα δύσκολα. Γιατί φαίνεται η απόλυτη γύμνια τους. Έτσι, η ώρα της «κρίσης» (σαν αυτή που ζούμε) έρχεται νομοτελειακά… Ερώτημα σκληρό και αμείλικτο: μπορείς να αγνοήσεις αυτήν την παχυλή άγνοια και αναισχυντία; Αυτήν την ελαφρότητα και την αναισθησία; Την ανευθυνότητα και την απρέπεια; Μπορείς, ευρύτερα, να αντιπαρέλθεις την καθολικότητα της κρίσης, να αγνοήσεις το τέλμα και τη σήψη που έχει κατακλύσει κάθε έννοια ζωής, κάθε μορφή κοινωνικής ευθύνης και να αποδεχθείς μοιρολατρικά αυτήν την καθοδικότητα και τη χρεωκοπία; Σίγουρα δεν μπορείς…. Πρέπει να μιλήσεις… Να εκφράσεις τον κριτικό, τον θετικό ή τον αντιρρησιακό σου λόγο… Να στοχαστείς και να αναστοχαστείς, να ανατρέψεις συνειδητά τα παραλειπόμενα, τα υπολειπόμενα, τα φαιδρά και τα παράδοξα του καιρού μας.. Αυτή η πολλαπλή παρέμβαση στην παλίρροια του καιρού, άλλοτε ως μαρτυρία ζωής , άλλοτε ως διαμαρτυρία έκφρασης, επιδιώκεται με τις καταγραφόμενες ΑΠΟΨΕΙΣ… ! Και την οφείλουμε ΟΛΟΙ… αντιστρέφοντας τη σοφή ρήση: Κρείττον το λαλείν..! Επιλεγόμενα…. |
Δίδαξα επί μισόν αιώνα…! Πάνω στην έδρα. Στην παλαίστρα της τάξης, αρχικά…, Δίπλα από την έδρα, αργότερα. Για χρόνια πολλά, ως οργανωτής του εκπαιδευτικού προγράμματος… Δούλεψα αρκετά και πίσω από την έδρα. Ως Συντονιστής της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε πολυδύναμους Ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς Οργανισμούς… Ατέλειωτες ώρες, μέρες και νύχτες, ανάμεσα σε ανεξίτηλες παιδικές μνήμες… Αισθάνομαι όλο και
Μοιάζει με ψηφιδωτό… Mε σύνθεση ιδεών που περιμένουν το δικό τους μέλλον… Γιατί τις ξεπερνάει αμέσως η ζωή… Μια σύνθετη πραγματικότητα που υπερβαίνει το πλαίσιο των συμβατικών γνώσεων και γίνεται λαίμαργη αναζήτηση του νέου… Μια δυναμική που υπερβαίνει κάθε στιγμή τον εαυτό της… Μας περιμένουν ακόμη πράγματα που δεν τα χωράει ο νους… Ο καθένας
Η ικανότητα της προσαρμογής στις αλλαγές, ως βασικός όρος επιβίωσης, παραμένει περισσότερο επίκαιρος από ποτέ… Γιατί βαδίζουμε σε μια νέα εποχή και σε ένα πλαίσιο ραγδαίων εξελίξεων σε όλους τους τομείς. Η επιβίωση στο νέο περιβάλλον προϋποθέτει έναν αγώνα δρόμου για την ανταγωνιστικότητα που φέρνει σε δεύτερη προτεραιότητα τις αξίες της κοινωνικής συνοχής και της
Νά ‘ μαστε απροσάρμοστοι, να η μεγάλη αρετή μας. Να μη βολευόμαστε, να ‘ μαστε ανυπόμονοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, να θέμε το αδύνατο -σαν τους ερωτευμένους. Να ξέρουμε πως ότι λένε σήμερα δικαιοσύνη είναι οργανωμένη αδικία κι ότι λένε ηθική είναι η βολική, ταπεινή συνεννόηση των άναντρων…… Και να μην το ανεχόμαστε. Ποιοί
Πιστεύουμε, πως ο χρόνος περνά… Δυστυχώς, εμείς περνούμε… Ο χρόνος μένει εδώ, μέτρο για τους επόμενους Το μόνο που μπορούμε, ίσως, να κάνουμε είναι να … «γρονθοκοπήσουμε» το χρόνο Ενδεχομένως, να τον νικήσουμε στα σημεία (το καταφέρνει, ίσως, ένας καλλιτέχνης, ένας δημιουργός, γενικά) Αλλά, η πικρή αλήθεια για μας είναι ότι ο άνθρωπος Θα βρεθεί,
Λένε πως δεν μπορείς να πάρεις πίσω…μια πέτρα που έριξες… , μια λέξη που είπες…, μια ευκαιρία που έχασες… Όμως, παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολο, μπορείς…. Μπορείς να ξαναβρείς την πέτρα , αν ψάξεις… Μπορείς να ανακαλέσεις μια λέξη, αν μετάνιωσες… Μπορείς να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία, αν πραγματικά τη χρειάζεσαι… Εκείνο που δεν
(και γιατί όχι ο γονιός, ο φίλος, ο σύζυγος, ο συνεργάτης….) Καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι του στην ψυχή σου και παίρνει αυτό που διαθέτεις … Και κακός αυτός που ζητάει κάτι που δεν έχεις και επιμένει… Αυτός που αναδεικνύει προτερήματα , όχι αυτός που επισημαίνει μειονεκτήματα Πετυχημένος δάσκαλος είναι εκείνος που
Ποιος δεν ρίγησε από τον αμείλικτο τηλεοπτικό φακό…! Ποιος δεν έμεινε άφωνος από την παιδική ματιά… Το δίχρονο παιδί του πολέμου «εξαπατήθηκε»…! Εξέλαβε – λέει – ως όπλο τον τηλεοπτικό φακό και… σήκωσε ψηλά τα χέρια … Παραδίνομαι, σαν να έλεγε…! Αμείλικτος ο τηλεοπτικός φακός έστειλε την εικόνα ολούθε… Όλος ο κόσμος έγινε για λίγο
Tο τέλος του διεστραμμένου «εγώ». ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν το φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και
Ευχές… για τα Χριστούγεννα και τον Kαινούργιο Xρόνο..! Από όποια σκοτεινή σκέψη και αν έχεις καταληφθεί, στο χρόνο που πέρασε… Με όποιο απαισιόδοξο βλέμμα και αν περιμένεις, το χρόνο που έρχεται… Με όσους φόβους και αν αντικρίζεις το μέλλον, ή τα (προδομένα) όνειρά σου, Ακόμη και αν νιώθεις αδικαίωτη την κουρασμένη σου ελπίδα, Μην ξεχνάς,