|
Προλεγόμενα… Στη χώρα μας αναδεικνύονται με ανεξήγητη ευκολία διάττοντες αστέρες της πολιτικής, της κοινωνικής και της πνευματικής ζωής…Τα τηλεοπτικά «εκμαγεία» αναλαμβάνουν, συνήθως, την αθέμιτη προβολή, την αργυρώνητη ανάδειξή και την ψευδεπίγραφη αναγνώρισή τους. Ο κόσμος τους μαθαίνει κάποια στιγμή από συνήθεια. Τους εμπιστεύεται με παχυλή αφέλεια, και τους ψηφίζει με φρούδα, όπως αποδεικνύεται προσδοκία . Όταν αυτοί οι επιτυχημένοι τηλεμαϊντανοί αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έρχονται τα δύσκολα. Γιατί φαίνεται η απόλυτη γύμνια τους. Έτσι, η ώρα της «κρίσης» (σαν αυτή που ζούμε) έρχεται νομοτελειακά… Ερώτημα σκληρό και αμείλικτο: μπορείς να αγνοήσεις αυτήν την παχυλή άγνοια και αναισχυντία; Αυτήν την ελαφρότητα και την αναισθησία; Την ανευθυνότητα και την απρέπεια; Μπορείς, ευρύτερα, να αντιπαρέλθεις την καθολικότητα της κρίσης, να αγνοήσεις το τέλμα και τη σήψη που έχει κατακλύσει κάθε έννοια ζωής, κάθε μορφή κοινωνικής ευθύνης και να αποδεχθείς μοιρολατρικά αυτήν την καθοδικότητα και τη χρεωκοπία; Σίγουρα δεν μπορείς…. Πρέπει να μιλήσεις… Να εκφράσεις τον κριτικό, τον θετικό ή τον αντιρρησιακό σου λόγο… Να στοχαστείς και να αναστοχαστείς, να ανατρέψεις συνειδητά τα παραλειπόμενα, τα υπολειπόμενα, τα φαιδρά και τα παράδοξα του καιρού μας.. Αυτή η πολλαπλή παρέμβαση στην παλίρροια του καιρού, άλλοτε ως μαρτυρία ζωής , άλλοτε ως διαμαρτυρία έκφρασης, επιδιώκεται με τις καταγραφόμενες ΑΠΟΨΕΙΣ… ! Και την οφείλουμε ΟΛΟΙ… αντιστρέφοντας τη σοφή ρήση: Κρείττον το λαλείν..! Επιλεγόμενα…. |
Η φυσιογνωμία του δασκάλου Δάσκαλος δεν είναι εκείνος πού μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά “γράμματα”, καλούς τρόπους ή μουσική, κολύμπι, ξιφασκία και άλλα αθλητικά ή ψυχαγωγικά παιγνίδια. Αυτά τα “μαθήματα” είναι εξωτερικά, μένουν στην επιφάνεια, σαν τα ρούχα πού φορούμε (και τ’ αλλάζουμε ή τα πετούμε). Δεν εισχωρούν παραμέσα, στην ψυχή μας, δεν μας
“Ο σκοπός της εκπαίδευσης” (Κείμενο από συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι) Ας αναρωτηθούμε, ποιος είναι ο σκοπός ενός εκπαιδευτικού συστήματος; Φυσικά, υπάρχουν έντονες αντιθέσεις πάνω στο θέμα. Η παραδοσιακή αντίληψη, πηγάζει από την Αναγέννηση. Θέτει ως ύψιστους στόχους ζωής το να ερευνάς και να δημιουργείς – να ερευνάς τον πλούτο του παρελθόντος και να εσωτερικεύεις τα σημαντικά
Αυτό που πονάει..! Λένε ότι η αγάπη πονάει… αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Η μοναξιά πονάει. Η απόρριψη πονάει. Το να χάνεις κάποιον πονάει. Η ζήλια πονάει. Ο καθένας συγχέει αυτά τα πράγματα με την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα η αγάπη είναι το μόνο πράγμα σε αυτό τον κόσμο που μπορεί να καλύψει όλο τον πόνο
Ο δεκάλογος του δασκάλου κατά τον φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ Οι «δέκα εντολές» ενός καλού δάσκαλου από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, (1872 – 1970). Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1951 στο The New York Times Magazine σε ένα άρθρο για τον φανατισμό. Περισσότερο επίκαιρες όμως από ποτέ. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για αυτό που διδάσκεις.
«Οι ψυχές του δασκάλου και του παιδιού βρίσκονται πέρα και πάνω από τη μέθοδο», Θ. Κάστανος: (1888-1932) «Αγαπήσατε το παιδί, κατεβείτε κοντά του, βάλτε το χέρι σας στην καρδιά του. Αφουγκρασθείτε τον πόνο του και τη χαρά του». «Σκοπός του σχολείου δεν είναι – δεν πρέπει να είναι – το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο
Έχω τρεις ρόλους στην τάξη: δάσκαλος, γονέας και κοινωνικός λειτουργός Νιώθω περισσότερο κοινωνικός λειτουργός παρά δάσκαλος μέσα σε μία τάξη… Η εξομολόγηση που ακολουθεί είναι ενός Άγγλου εκπαιδευτικού που με τα επιχειρήματά του αναδεικνύει τις αδυναμίες ενός συστήματος αξιολόγησης του εκπαιδευτικού που δε λαμβάνει υπόψη του πόσο πολύ επηρεάζουν οι κοινωνικές συνθήκες τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα,
Υπάρχουν άνθρωποι λιμάνια…Πάντα εκεί, πάντα πρόθυμοι να σε ζεστάνουν με την ματιά τους, τα λόγια τους, την αγκαλιά τους…Όσο κι αν έλειψες, όπου κι αν χανόσουν… Υπάρχουν άνθρωποι θηρία…Που περιπλανώνται μέσα στις ζούγκλες του μυαλού και της ματαιοδοξίας τους, που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν οτιδήποτε εμποδίζει τα σχέδια και τις ακόρεστες επιθυμίες τους, να αρπάξουν
Η Παιδική ηλικία είναι ταυτισμένη με την αθωότητα…. Είναι η έκφραση της ανεμελιάς, και η ταύτισή της με την ευδαιμονία μπροστά στο θαύμα του κόσμου. Πόσο όμως φροντίζουμε, ώστε να διατηρήσει αυτά τα χαρακτηριστικά της;» Πόσο στεκόμαστε συνεπείς σ’ αυτήν την ασυνείδητη κινητήρια δύναμη το ωθεί να αναπαραχθεί… Άλλοτε, το αντιμετωπίζει με υπερβολική ανεκτικότητα. Άλλοτε,
Ρυθμό και χρώμα θέλει το σχολείο …! Πως διαμορφώνεται η σχολική πραγματικότητα Η διαμόρφωση και η οργάνωση του μαθησιακού περιβάλλοντος Διοίκηση μαθησιακού Περιβάλλοντος Τι μπορούμε να κάνουμε όταν ο μαθητής μας είναι: Ντροπαλός και δεν συμμετέχει στο μάθημα, Κάνει φασαρία Θέλει να είναι το κέντρο του διαφέροντος, Θέλει να έχει τον πρώτο λόγο Μιλά διαρκώς,
Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά… Γιατί το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές, που σιγά – σιγά βουλιάζει… Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της… Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά…