|
Προλεγόμενα… Η ικανότητα της προσαρμογής στις αλλαγές, ως βασικός όρος επιβίωσης, παραμένει περισσότερο επίκαιρος από ποτέ… Γιατί βαδίζουμε σε μια νέα εποχή και σε ένα πλαίσιο ραγδαίων εξελίξεων σε όλους τους τομείς. Η επιβίωση στο νέο περιβάλλον φέρνει σε δεύτερη προτεραιότητα τις αξίες της κοινωνικής συνοχής και της διατήρησης της οικολογικής ακεραιότητας. Έχουμε μια επιθετική ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, που προκαλεί αλυσιδωτές επιπτώσεις και παρενέργειες σε ζωτικούς τομείς της προσωπικής και κοινωνικής ζωής, με αστάθμητες επιπτώσεις για το μέλλον της ζωής στη γη. Ζούμε μια πρωτόγνωρη περιπέτεια ενός κόσμου απατηλά υποσχετικού, που αλλοιώνει τo χαρακτήρα δομών και αξιών και επιβάλλει μια αναγκαία ή αναγκαστική προσαρμογή σε νέες συνθήκες και απαιτήσεις… Η προσαρμογή στις νέες συνθήκες δεν είναι απλή υπόθεση. Άλλοι υποδέχονται άκριτα και μοιρολατρικά τις αλλαγές, μη δείχνοντας τη διάθεση και την ικανότητα να αλλάξουν. Άλλοι αντιδρούν πεισματικά σ’ αυτές. Αρνούνται να δουν και να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα. Κι άλλοι τέλος προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το μέλλον «έξυπνα», αλλάζοντας πρώτα οι ίδιοι. Απέναντι σε όλους αυτούς ποια είναι η σύγχρονη ματιά, η αναγκαία επιλογή… Να μετασχηματιστεί η σκέψη… Να αλλάξει η νοοτροπία ΟΛΩΝ ΜΑΣ…. Να «κατεδαφιστεί» το σκηνικό της απάθειας, της αναστολής, της καχυποψίας, της μιζέριας και της ουδετερότητας…Στη θέση αυτή να προκύψει ο ηθελημένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος «της εποχής» του, που θα χαράξει έναν νέο προσανατολισμό ζωής… Αυτό επιδιώκεται να φανεί μέσα από την πολλαπλότητα των σκέψεων και την ιδιοτυπία της άποψης του καθενός… Επιλεγόμενα…. |
«…Να ζευτείς…σαν Δάσκαλος, για να δουλέψεις στις ανάγκες των ανθρώπων, είναι μια δουλειά όμοια με τη δουλειά του κηπουρού, του ταχυδρόμου, του πρωτοσυναφιτζή, του μιναδόρου και όποιου άλλου… Διαφέρει μονάχα σε ένα: Ότι ενώ εκείνοι , ίσως να έχουν κάποια δικαιολογία, στην περίπτωση που δεν ξέρουν τι κάνουν, ο δάσκαλος δεν ημπορεί να την έχει.
Οι διδασκόμενοι και η μαθησιακή διεργασία «…Οι διδασκόμενοι παύουν να ενδιαφέρονται για τη μαθησιακή διεργασία όταν το αντικείμενο προϋπάρχει πλήρως στο μυαλό του διδάσκοντος, στο αναλυτικό πρόγραμμα ή στον κατάλογο περιεχομένων ή στις κρατικές οδηγίες. Μήπως εδώ αναγνωρίζετε κάτι ήδη νεκρό; Η εκπαίδευση έχει γίνει ήδη κάπου αλλού…!» (Freire & Shor, όπ. αναφ. στο Κόκκος,
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ (ας ασχοληθούμε, επιτέλους, με την αθέατη πλευρά του παιδιού…) Tι περιμένουν , άραγε, οι μαθητές μας από εμάς; Μήπως, μόνο τον ενθουσιασμό και την πληρότητα του μαθήματος; Μήπως, την εικόνα ενός Δασκάλου που διαθέτει χιούμορ και αντιμετωπίζει με δικαιοσύνη όλα τα παιδιά;… Πέρα από αυτά και άλλα αυτονόητα, εκείνο που ιδιαίτερα
Ο τρόμος του κενού (κάτι θυμίζει ο Κ. Παλαμάς…) Στην αργατιά, στη χωριατιά το χιόνι , η γρίπη Η πείνα, οι λύκοι…. Ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη Χειμώνας άγριος… και η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά μου… Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου…! (αφιερωμένο στους ζεσταμένους από την κρίση…)
Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για να αλλάξεις… Οργή και επιμονή. Γνώση και αγανάκτηση. Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά… Ψυχρή υπομονή κι’ ατέλειωτη καρτερία. Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει. «ΠΩΣ» την πραγματικότητα ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ..! Μπρεχτ
Τι εννοούμε..; Και πρώτα απ’ όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία; Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς
Το χρέος των ονείρων μας! Ονειρεύτηκα την πραγματικότητα και πυροδότησα την απελπισία..! . Στο φόντο αυτής της πραγματικότητας βλέπω με οδύνη τα νέα παιδιά να «ισορροπούν» σε χαλεπούς καιρούς…Ακούω «κραυγές» δυνατές. Συλλαμβάνω δύσληπτες «φωνές», διεργάζομαι δυσερμήνευτους ήχους στον απόηχο της κρίσης… Προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου σε μια χώρα θλίψης , θυμού και απελπισίας!
Μέρα που είναι, θέλω να βγω στους δρόμους… Να κρατήσω ψηλά, με τεντωμένα χέρια, ένα πελώριο πανό που να γράφει : «ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ» ..! Μα, θα με κοροϊδέψουν, άσχημα, θαρρώ… Φορτώθηκε η ζωή από θρηνητικές κραυγές. Από αγωνιώδεις επικλήσεις και σωστικά μηνύματα : «Σώστε» τη χελώνα, τα δελφίνια , τις φάλαινες…Σώστε το δάσος,
Η Ταυτότητα… (Μπαίνουμε ο ένας στον κόσμο του άλλου. Μοιραζόμαστε τις εμπειρίες και τα συναισθήματά μας) Μια «Πρόσκληση» σε ένα ταξίδι αναζήτησης , διερεύνησης, θεμάτων προσωπικής ανάπτυξης και σχολικής βελτίωσης… Στόχος η βαθυστόχαστη προσέγγιση, η διεισδυτικότητα και η σπουδαιότητα της σκέψης, η στοχαστικότητα, η εμπεριστατωμένη προσέγγιση (όχι ο επιφανειακός τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων…). Μια «πρόκληση»…