Αρχεία κατηγορίας: Στο κύλισμα του χρόνου

Προλεγόμενα…

«Ψήγματα» θύμησης – «Θραύσματα» ζωής
απ’ ό,τι αγάπησα στις νοητές περιπλανήσεις των διαβασμάτων μου
αλλά και στις περιδιαβάσεις μου σε άγνωστους τόπους
και σε ψυχές ανθρώπων, απλώνονται μπροστά σας,
σαν αντικαθρέφτισμα εμπειριών ζωής, σαν απάνθισμα.

Ο ταπεινός σκοπός αυτών των σελίδων δεν είναι άλλος
απ’ το μοίρασμα ζωής, που ίσως είναι κι η βαθύτερη ουσία της.

Να τη ζεις, να τη χαίρεσαι, να τη μοιράζεσαι, να τη χαρίζεις αφειδώλευτα
και ανυστερόβουλα, σαν να σκορπίζεις γύρω σου ατέλειωτο πλούτο.

Μένω έκθαμβος μπροστά σ’ αυτά που δεν κατάφερα να δω…

Στέκω άφωνος μπροστά σ’ αυτό που ήμουν
και που σήμερα βλέπω, πως τελικά δεν είμαι.

Βλέπω, σαν μια έκταση αχανή, κάτω από μια αχτίδα φωτός
που σκίζει ξαφνικά τα σύννεφα, τη ζωή μου που πέρασε,
και διαπιστώνω, με μια κατάπληξη μεταφυσική,
σε ποιο βαθμό οι κινήσεις μου οι πιο σίγουρες,
οι ιδέες μου οι πιο σοφές και οι πιο λογικοί μου στόχοι,
δεν υπήρξαν τελικά παρά ένα είδος μέθης έμφυτης,
μία τρέλα φυσιολογική, μία πλήρης άγνοια.

Ούτε καν υποκρίθηκα, το ρόλο μου τον έπαιξαν άλλοι για λογαριασμό μου.

Δεν υπήρξα ο ηθοποιός, μα οι κινήσεις του…!

Επιλεγόμενα….

Το τέλος του φόβου και το ξέσπασμα της «σιωπηλής πλειοψηφίας»

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…. (Κωστής Παλαμάς) Μα τι στην ευχή γίνεται; αναρωτιούνται σε όλη την Ευρώπη, στην Αμερική αλλά και στον υπόλοιπο πλανήτη, με όλες τις τελευταίες

Περισσότερα…

Το τελευταίο μου μάθημα

Το τελευταίο μου μάθημα 22 Δεκέμβρη 2016, όλα αλλάζουν μετά απ’ αυτή την ημερομηνία…. Θα μπορούσα να φύγω από το σχολείο χωρίς να νιώθω ότι έχω κάνει την τελευταία μου πράξη; Δεν γίνεται – θα ήταν κακή μορφή αποχώρησης από τους τόπους της ομορφιάς. Είναι μια παράσταση˙ την ετοίμαζα καιρό – άλλοτε με εκείνο το

Περισσότερα…

Ξέρω πως δε θα προφτάσω…

Ξέρω πως δε θα προφτάσω… από την άλλη γνωρίζω, ότι δεν έχει νόημα να βιαστώ…. Ενώ πιέζομαι να προλάβω, το τρένο φτάνει στον τελευταίο σταθμό… Αμήχανες σκέψεις, στενάχωρες επιστροφές σε πατημένα μονοπάτια της μνήμης, σε παραβιασμένες «κόκκινες γραμμές»… Τι περιμένω πλέον από την ανάδρομη αυτή πορεία…; Πού περιμένω να σταθώ , ποιον περιμένω να φανεί,

Περισσότερα…

Αυτόν τον άνθρωπο θυμάμαι σήμερα…

Στον άνθρωπο που θυμάμαι σήμερα… (ένας χρόνος από την εκδημία του Γιάννη Δούκα..!) Λίγα λόγια στη μνήμη του φίλου που έφυγε … Που πρόλαβε, ωστόσο, να γίνει πρότυπο ζωής και δημιουργίας…. Που δίδαξε μια ολόκληρη ζωή, με το παράδειγμα της προσωπικής του περιπέτειας, ανθρωπιά, ευθύνη, εσωτερική δύναμη και αντοχή: Που ενέπνευσε σεμνότητα, αλλά και σθένος

Περισσότερα…

Τα χαρισματικά παιδιά

Τα άτομα συγκεντρώνουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τους διαφοροποιούν και συνιστούν την μοναδικότητα της προσωπικότητάς τους. Ανάμεσα στα άτομα παρουσιάζονται διαφορές ως προς την προσωπικότητα, τις ικανότητες και τις επιδόσεις τους. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια άτομα που ξεχωρίζουν από όλα τα υπόλοιπα καθώς παρουσιάζουν αυξημένες ικανότητες και επιδόσεις και χαρακτηρίζονται από χαρισματικότητα. Όλοι οι άνθρωποι έχουν

Περισσότερα…

Πότε θα μας απασχολήσει η ουσία στην πανεπιστημιακή διδασκαλία;

Ο καθηγητής του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης Στέφανος Τραχανάς μιλά για το νέο εκπαιδευτικό τοπίο που διαμορφώνεται στην Ελλάδα Προ πολλών ετών είχε αποκαλύψει το σκάνδαλο σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου με τις παράνομες υπερτιμολογήσεις πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που απέφεραν σε εκδότες έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών, ενώ πολύ πρόσφατα του απονεμήθηκε το «Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής

Περισσότερα…

Πριν 35 χρόνια, ακριβώς..!

Με ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας ένας Ισπανός δάσκαλος, μετά από 35 χρόνια δουλειάς, αποχαιρετά τις αίθουσες διδασκαλίας. Όπως «ομολογεί» ο ίδιος «ποτέ δεν επιθύμησα να είμαι ανταγωνιστικός, αλλά κατάλληλος, δεν προσπάθησα να είμαι ο καλύτερος αλλά καλύτερος, για να επιτύχω αυτό που κατά βάθος όλοι αναζητούν περισσότερο από χρηματικές ανταμοιβές ή βραβεία και

Περισσότερα…

Οι μεγάλοι πόνοι είναι βουβοί

Η θλίψη που φωνάζει είναι ανώριμη… Σαν τα μωρά παιδιά, κλαίει γοερά μέχρι να της κάνεις τα χατίρια, μήπως κι ησυχάσει λιγάκι. Τρέφεται απ’ την υπερβολή κι απ’ τη δική μας τάση να την προβάλουμε μπροστά στα μάτια των τρίτων, για να μας λυπηθούν. Στην ουσία όμως δε φαινόμαστε οι ήρωες, αλλά οι καημένοι της

Περισσότερα…

Η σιωπηλή απόγνωση….

Η απόσταση ανάμεσα στη ρουτίνα και τον τάφο είναι πολύ μικρή… Καθώς ολοκληρώνουμε ήδη στην 7χρονη κρίση, ο μονόδρομο μιας οδυνηρής μοναξιάς , δυστυχώς, γίνεται όλο και πιο αληθινός….! Κρίμα που δεν στήνεται στην άκρη αυτού του μονόδρομου ένας μηχανισμός μέτρησης της «πίεσης», για να διαπιστώσει κανείς το σφυγμό του απλανούς βλέμματος, της σκυθρωπής και

Περισσότερα…

Το ξεκίνημα

Το ξεκίνημα… Από τη στιγμή που μπαίνω στο χώρο του σχολείου, στην τάξη, «ΔΙΔΑΣΚΩ»….. Αποτελώ ένα μοντέλο ρόλου που μεταδίδει, υποσυνείδητα, «ΜΑΘΗΜΑΤΑ»…. Για να είμαι επιτυχημένος πρέπει να «διαχειρίζομαι» σωστά αυτά τα μαθήματα.. Η πρώτη εντύπωση…. Η οπτική η εικόνα που έχουν από μένα οι μαθητές μου είναι η πρώτη και καθοριστική εντύπωση που επηρεάζει

Περισσότερα…

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται από αντιγραφή !!