Κάτι τελειώνει, μέρα με τη μέρα… Μήπως είναι πια πολύ αργά;»…
Τούτη η φράση, πικρή στη διαπίστωσή της, ηχεί στα αυτιά κάθε γονιού, κάθε παιδαγωγού, κάθε ευαισθητοποιημένου πολίτη, που αναλογίζεται το παρόν και το μέλλον της νέας γενιάς. Σε «Καιρούς Ύποπτους», όταν οι ταχύτητες, τα δεδομένα κι οι απειλές πολλαπλασιάζονται, οι γονείς, ενδεχομένως «ανύποπτοι», ως προς την επίδραση του έξω κόσμου, καλούνται να επανεφεύρουν την αγάπη,