«Κουράστηκα να μπερδεύω τις ψυχές», είπε ο Λαβύρινθος. «Κουράστηκα να ζω με δανεικά όνειρα», είπε ο Ονειρόπολος. «Κουράστηκα ν’ αντανακλώ την ασχήμια», είπε ο Καθρέφτης. «Κουράστηκα ν’ ακούω μόνον τον ήχο της κραυγής μου», είπε η Ηχώ. «Κουράστηκα ν’ αναζητώ το άλλο μου μισό», είπε ο Έρωτας. «Κουράστηκα να βλέπω μόνον την άρνηση στα μάτια
Ρωτάς τα παιδιά, τους μαθητές: «τι δώρο θέλεις να σου προσφέρουν οι γονείς, οι συγγενείς, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, στη γιορτή σου ή στα γενέθλιά σου;». Παρένθεση: Η ονομαστική εορτή σχεδόν καταργήθηκε. Σχεδόν κανένα παιδί δεν γιορτάζει, δεν κερνάει, δεν προσκαλεί την ημέρα της χριστιανικής γιορτής. Υπάρχουν μόνο τα γενέθλια. Η δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια έχει επικρατήσει
Με ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας ένας Ισπανός δάσκαλος, μετά από 35 χρόνια δουλειάς, αποχαιρετά τις αίθουσες διδασκαλίας. Όπως «ομολογεί» ο ίδιος «ποτέ δεν επιθύμησα να είμαι ανταγωνιστικός, αλλά κατάλληλος, δεν προσπάθησα να είμαι ο καλύτερος αλλά καλύτερος, για να επιτύχω αυτό που κατά βάθος όλοι αναζητούν περισσότερο από χρηματικές ανταμοιβές ή βραβεία και
Η θλίψη που φωνάζει είναι ανώριμη… Σαν τα μωρά παιδιά, κλαίει γοερά μέχρι να της κάνεις τα χατίρια, μήπως κι ησυχάσει λιγάκι. Τρέφεται απ’ την υπερβολή κι απ’ τη δική μας τάση να την προβάλουμε μπροστά στα μάτια των τρίτων, για να μας λυπηθούν. Στην ουσία όμως δε φαινόμαστε οι ήρωες, αλλά οι καημένοι της
Η απόσταση ανάμεσα στη ρουτίνα και τον τάφο είναι πολύ μικρή… Καθώς ολοκληρώνουμε ήδη στην 7χρονη κρίση, ο μονόδρομο μιας οδυνηρής μοναξιάς , δυστυχώς, γίνεται όλο και πιο αληθινός….! Κρίμα που δεν στήνεται στην άκρη αυτού του μονόδρομου ένας μηχανισμός μέτρησης της «πίεσης», για να διαπιστώσει κανείς το σφυγμό του απλανούς βλέμματος, της σκυθρωπής και
Χαμένη αθωότητα σε βέβηλους καιρούς «Αυτό είναι το βαθύ μυστήριο της αθωότητας, ότι είναι ταυτόχρονα και αγωνία» ΚΙΡΚΕΓΚΩΡ Από τις εκδόσεις «Κέδρος» κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Θεσσαλονικιού ποιητή Στέλιου Λουκά, με τον αινιγματικό τίτλο «Αμύθητος κήπος». Στις δύο προηγούμενες συλλογές του, «Η πιο μεγάλη χώρα» και «Η παρακμή της μνήμης», ο ποιητής μιλούσε
Φτάσε όπου δεν μπορείς! Από τον πρόλογο του βιβλίου του Ν. Καζαντζάκη, “Αναφορά στον Γκρέκο”. Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα στο σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε…. Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα
Προετοιμάζοντας το παιδί μας για το σχολείο 1ο ΜΕΡΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Τόσο το Νηπιαγωγείο όσο και το Δημοτικό, αντιπροσωπεύουν σημαντικά ορόσημα τόσο στην ανάπτυξη του παιδιού αλλά και στην σχέση μεταξύ γονέα και παιδιού. Το πέρασμα στην τάξη ενός σχολείου, προϋποθέτει την ψυχική δυνατότητα, όχι μόνο του παιδιού να αποχωριστεί τους γονείς αλλά και των ίδιων
Πρόσωπα ατσαλάκωτα, αρυτίδιαστα. Πρόσωπα χωρίς παρελθόν, έλεγες. Πρόσωπα ακίνητα, βουβά. Κι έπειτα εκείνο το λερωμένο προσωπάκι με αίμα και χώμα, ακίνητο στο κόκκινο κάθισμα. Ο χρόνος σταματά, τα πρόσωπα ξεθωριάζουν και χάνονται. Δεν θέλει να βλέπει ούτε να νιώθει. Τρόμος. Κι αυτό κοιμήθηκε στα μάτια του. Το παιδί είδε. Το παιδί βίωσε. Το παιδί αναπνέει
Το ξεκίνημα… Από τη στιγμή που μπαίνω στο χώρο του σχολείου, στην τάξη, «ΔΙΔΑΣΚΩ»….. Αποτελώ ένα μοντέλο ρόλου που μεταδίδει, υποσυνείδητα, «ΜΑΘΗΜΑΤΑ»…. Για να είμαι επιτυχημένος πρέπει να «διαχειρίζομαι» σωστά αυτά τα μαθήματα.. Η πρώτη εντύπωση…. Η οπτική η εικόνα που έχουν από μένα οι μαθητές μου είναι η πρώτη και καθοριστική εντύπωση που επηρεάζει