(…Ένιωθα ότι οι μεγάλοι σαν να βίαζαν τη θέλησή μου… Με έκαναν να νιώθω ότι η συνείδησή τους θέλει να με κατασπαράξει…! Καμιά φορά η συνείδηση αυτή έπαιζε το ρόλο ενός καθρέφτη, φκιαγμένη για να με κολακεύει. Άλλοτε πάλι είχε τη δύναμη να μου κάνει μάγια, με μεταμόρφωνε σε ζώο πράγμα…» Τι ωραία ποδαράκια έχει
Μήπως το παιδί σας δεν διαβάζει; Κουράστηκα…. Το ξέχασα… Πονάει η κοιλιά μου… Δεν μπορώ… Διαπραγματεύσεις, διαπληκτισμοί.. καθημερινές συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν το οικογενειακό σκηνικό, με κύριο θέμα συνήθως το σχολείο και το διάβασμα. Μελέτη στο σπίτι… ένα βάρος που καλούνται τα παιδιά να κουβαλήσουν, χωρίς ποτέ να έχουν καταλάβει πραγματικά γιατί πρέπει να το κάνουν.
Διαβάζω για να ονειρευτώ, για να συναντήσω σκεπασμένα με το χώμα της λήθης παιδικά όνειρα, για να βρω όνειρα και όνειρα που χάθηκαν στους τέσσερις ανέμους, για να προϋπαντήσω τα αυριανά μου όνειρα, για να ζήσω ένα κομμάτι το μέλλοντος που μπορεί να μη μου δωριθεί. Διαβάζω και για τις εποχές που διάβαζα και ξαναδιάβαζα
“Διαβάζετε πολύ, καταλαβαίνετε λίγο, δε σκέπτεστε καθόλου, δουλεύετε περισσότερο απ’ ότι πρέπει, δεν κινείστε καθόλου… Όλη η ζωή που ζήτε έξω από την τάξι, η οικογενειακή ζωή με τα θέλγητρά της, η ζωή με τις φιλενάδες σας, τα παιχνίδια, οι περίπατοι, ό,τι ακούτε και βλέπετε έξω, όλα αυτά, ένας κόσμος ολόκληρος, ο δικός σας κόσμος,
…Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο. Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα. Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη. Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα όσους μας αγαπούν περισσότερο…. Το σχετικό και το απόλυτο Η σκηνή στο λεωφορείο, μια πρωινή ώρα, όταν το όχημα πηγαίνει προς το τέρμα της διαδρομής με λιγοστούς επιβάτες. Κοντά στον εισπράκτορα κάθεται μια εύσωμη,
Αγαπητέ μου συνάδελφε, Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα
Ψύχωση-Σάρα Κέιν «να επιτυγχάνω στόχους και φιλοδοξίες, να ξεπερνώ εμπόδια και να επιτυγχάνω υψηλές επιδόσεις, να αυξάνω τον αυτοσεβασμό με την επιτυχή άσκηση του ταλέντου… να υπερνικώ τους αντιπάλους, να ασκώ έλεγχο και επιρροή στους άλλους, να υπερασπίζω τον εαυτό μου, να υπερασπίζω τον ψυχολογικό μου χώρο, να δικαιώνω το εγώ, να προσελκύω την προσοχή,
Ένας φίλος μου έστειλε το ακόλουθο κείμενο … ίσως μερικές σκέψεις του έχουν κάποια σημασία και για σας. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΔΕΝ ΜΟΡΦΩΝΟΥΝ Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον Τζον Τέϊλορ Γκάττο ο τίτλος του “Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης”, στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές
(….Μια μέρα μπήκα στην τάξη, κρατώντας στην αγκαλιά μου ένα μικρό κοριτσάκι τεσσάρων μηνών…Μου έκανε εντύπωση η απόλυτη σιωπή αυτής της μικρής ύπαρξης και θέλησα να το δείξω στα παιδιά…) «Δεν ακούγεται καθόλου» είπα… και για να αστειευτώ, πρόσθεσα: «Κανείς σας δεν ξέρει να κάνει το ίδιο»…Είδα μια έκπληξη να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο των παιδιών
1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ; Η νοημοσύνη και η λογική που διαθέτει ο άνθρωπος δεν είναι αρκετά για να αγωνιστεί στη ζωή, αν δεν καλλιεργήσει και την κριτική του σκέψη. Κριτική σκέψη ονομάζεται η διανοητική ικανότητα του ανθρώπου, η λειτουργία της οποίας; του επιτρέπει να κρίνει κάθε πληροφορία που του προσφέρεται ως προς την