Η ψυχολογία ενός νέου ανθρώπου, κάτω από τις σημερινές περιστάσεις, θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «παραλήρημα» ενός οργισμένου νέου… Ναι, θα φύγω… Επειδή υπάρχει βαθιά κρίση. Επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Επειδή αγωνιώ για την αποπληρωμή του δανείου.. Δεν υποφέρω αυτήν την υφέρπουσα γενικότερη αίσθηση, ότι δίπλα μου και γύρω μου ξετυλίγεται μια καθημερινότητα που
Ο παραλογισμός που χαρακτηρίζει την εποχή μας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο, δεν είναι συμπτώματα που προέκυψαν αναίτια και τυχαία. Είναι οι οργανικές συνέπειες της οικογενειακής και της κοινωνικής αγωγής μας… Το κύριο και το καίριο χαρακτηριστικό της ζωής που ζούμε, με ποικίλες αποχρώσεις αλλοτρίωσης και παρακμής, είναι η
Κάπου σε κάποιο σπίτι βραδιάζει. Η γλυκιά κι ήρεμη φωνή της μαμάς που τρεμοπαίζει σε νανουρίζει και σε αποκοιμίζει. Σου διηγείται ένα παραμύθι από αυτά τα παιδικά γεμάτα όνειρα και φαντασία κι εσύ κοιμάσαι γεμάτος όμορφες εικόνες που έχεις πλάσει ακούγοντας το παραμύθι. Αυτός ο φανταστικός κόσμος των ονείρων σου δεν έχει τίποτα υπερβολικό, τίποτα
Να γίνεις σπουδαίος, να διαπρέψεις, να είσαι ο καλύτερος. Αυτή η ανταγωνιστική διάθεση ήταν η κινητήρια δύναμη της αρχαίας Ελλάδας σε όλους τους τομείς, αυτή είναι και στον σύγχρονο κόσμο, τουλάχιστον στις χώρες που έχουν να επιδείξουν σημαντικά επιτεύγματα. «Πάντα να αριστεύεις και να γίνεσαι καλύτερος απ’ όλους» ήταν η πρώτη προτροπή προς τους νέους,
Η Αυτογνωσία είναι μια λέξη που όλοι ακούμε ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για μερικούς από μας είναι ξεκάθαρη. Για τους περισσότερους όμως είναι μια ασαφής, θεωρητική έννοια που ενώ ακούγεται στομφώδης, κι επιβλητική ως λέξη, δεν είναι εύκολο να την συνδέσουμε με την καθημερινή μας ζωή. Αυτογνωσία είναι η εμπειρική γνώση και η συνειδητή πρόσβαση
Τους μηχανισμούς και διαδικασίες μέσω των οποίων η ημιμάθεια και η αμάθεια διαβρώνουν την λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και διεθνώς, περιέγραψε στην διάλεξή του με τίτλο «Η τυραννία της αμάθειας», ο καθηγητής στην École des Hautes Études en Science Sociales του Παρισιού, κ. Γιώργος Δερτιλής στο πλαίσιο του 2ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών. Τόνισε
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την σπαταλάς άσκοπα σε πράγματα που δεν σε γεμίζουν και πολύ όμορφη για να μην της δίνεις τη σημασία που της αξίζει. Ζούμε σε μία κοινωνία που έχει τους δικούς της κανόνες. Σε αυτήν, η αποτυχία θεωρείται κάτι κακό, που πρέπει να αποφεύγεις με κάθε τρόπο για να
Μήπως το σημερινό «είμαι μόνος μου» μπορεί να μην είναι άσχημο τελικά; Μήπως μπορεί να έχει μέσα την έννοια της ενηλικίωσης, της προσωπικής καταξίωσης, της επιλογής; Να είναι κάτι σαν: «Μου αρέσει που τα καταφέρνω μόνος μου», ή «και μόνος μου περνάω καλά», αντί για «μόνος μου ο καημενούλης». Παρατηρώ σήμερα γύρω μου τους μοναχικούς
«Στη σιωπηλότερη ώρα της νύχτας, καθώς έγερνα μισοκοιμάμενος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν αντάμα και, ψιθυρίζοντας, έτσι κουβέντιαζαν: Πρώτος Εαυτός: Εδώ, σ’ αυτό τον τρελό μέσα, κατοίκησα όλα μου ετούτα τα χρόνια, χωρίς άλλο να κάνω παρά ν’ ανανεώνω τον πόνο του, τη μέρα, και να ξαναπλάθω τη θλίψη του, τη νύχτα. Δεν αντέχω πια
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ επικράτησε στο παρελθόν είναι πολύ αναποτελεσματική, ατελής, επιφανειακή. Δημιουργεί ανθρώπους οι οποίοι μπορούν μόνο να βγάλουν το ψωμί τους, αλλά δεν τους δίνει καμιά ενόραση ως προς την ίδια τη ζωή. Όχι μόνο είναι ατελής, είναι και επιζήμια, επειδή βασίζεται στον ανταγωνισμό. O κάθε είδους ανταγωνισμός είναι κατά βάθος βίαιος και δημιουργεί