Επιλέγω να παραμείνω ο εαυτός μου! (σε έναν κόσμο που αλλάζει και οι άνθρωποι σπανίζουν..!) «Πρέπει να αλλάξεις να γίνεις πιο σκληρή»… Σε έναν κόσμο όπου η αθωότητα και η καλοσύνη σπανίζει! Η τιμιότητα είναι είδος προς εξαφάνιση όπως επίσης και η ειλικρίνεια», μου λένε συχνά! Πρέπει να επιβιώσω σε έναν κόσμο όπου η κακία
Ποιο είναι το νόημα της ανθρώπινης ζωής ή της οργανικής ζωής συνολικά; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση συνεπάγεται μια ολόκληρη θρησκεία. Έχει συνεπώς κάποιο νόημα – αναρωτιέσαι – να τη θέτουμε; Απαντώ πως ο άνθρωπος που αντιμετωπίζει την ίδια τη ζωή του και αυτή των συνανθρώπων του σαν κάτι χωρίς νόημα δεν είναι απλά
Η έλευση του νέου έτους, μετά από την αγχώδη πορεία του προηγούμενου, είναι φυσικό να γεννά μια προσδοκία για νέες προκλήσεις και προοπτικές. Παρ’ ότι στη ρεαλιστική σκέψη προοιωνίζεται και νέες δυσκολίες… Η καλύτερη ανάμνηση ενός απερχόμενου και δύσκολου χρόνου είναι η ζωντανή ελπίδα για την ανάδειξη της χαμένης ανθρωπιάς. Η συμπαράσταση και η αγάπη
Η κρίση… Η κρίση που ζούμε είναι προϊόν μια καθημαγμένης παιδείας , στη γενική και στην ειδικότερη έκφρασή της. Ζούμε σε εποχή βαθιάς πολύπλευρης κοινωνικής κρίσης. (άρα και εκπαιδευτικής κρίσης…) Tο σύστημά μας καταρρέει.. Έχουμε χάσει την αίσθηση της ταυτότητάς μας. Τα σχολεία και η εκπαίδευση βρίσκονται πίσω και μακριά από τις σημαντικές εξελίξεις στον
Πώς να συγκρίνεις το σχολείο του «τότε» και του «τώρα»…, όταν η νοσταλγία σου για της παιδικότητάς σου την αθωότητα υπερχειλίζει τον κόσμο των συναισθημάτων σου, όταν η νοσταλγία σου για της εφηβείας τις μυθοπλασίες και τις φαντασιώσεις υπερβαίνει όλη τη δύναμη των μετέπειτα ονείρων σου, όταν η νοσταλγία σου για της νεότητάς σου το
Η δραματική επίκληση… Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για το μήκος της ζωής σου… Mπορείς όμως να κάνεις κάτι για το πλάτος και το βάθος της… Μια πρόσκληση για ένα άλμα εις βάθος, παρά τις όποιες δυσκολίες ή αδεξιότητες της αρχής… Oι λόγοι είναι ιδιαίτερα σοβαροί : Η νέα γενιά χάνεται σε ένα μετα-νεωτερικό χωνευτήρι,
Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα…. φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο,
Tι περιμένουν , άραγε, οι μαθητές μας από εμάς; Μήπως, μόνο τον ενθουσιασμό και την πληρότητα του μαθήματος ή μήπως την εικόνα ενός Δασκάλου που διαθέτει χιούμορ και αντιμετωπίζει με δικαιοσύνη όλα τα παιδιά… Πέρα από αυτά τα αυτονόητα , εκείνο που ιδιαίτερα αποζητούν είναι το «πώς» θα τους αντιμετωπίσουμε ως άτομα ξεχωριστά, ως πρόσωπα
Κάπου σε κάποιο σπίτι βραδιάζει… Η γλυκιά κι ήρεμη φωνή της μαμάς που τρεμοπαίζει σε νανουρίζει και σε αποκοιμίζει. Σου διηγείται ένα παραμύθι από αυτά τα παιδικά γεμάτα όνειρα και φαντασία κι εσύ κοιμάσαι γεμάτος όμορφες εικόνες που έχεις πλάσει ακούγοντας το παραμύθι. Αυτός ο φανταστικός κόσμος των ονείρων σου δεν έχει τίποτα υπερβολικό, τίποτα
Στη ζωή, υπάρχουν πάντα ολοένα και περισσότερα μαθήματα που πρέπει να μάθουμε. Αυτά τα μαθήματα είναι εν πρώτοις δύσκολο να τα χωνέψουμε, αλλά όσα πιο πολλά βιώνουμε, τόσο πιο εύκολο είναι να τα καταλάβουμε. Το θέμα με τα μαθήματα ζωής είναι ότι ο καθένας θέλει να του πούνε τι είναι αυτά τα μαθήματα, αλλά δεν