Το τι αξιολογούμε ως σημαντικό και τι όχι είναι θέμα αντίληψης ζωής, αλλά και το πού βρίσκουμε την ομορφιά στον κόσμο είναι πάλι θέμα αντίληψης ζωής. Υπάρχει μια γενικευμένη εικόνα του σύγχρονου τεχνοκρατικού και καταναλωτικού πολιτισμού ότι σημαντικό είναι ό,τι έχει πέραση στις κρατούσες θεωρήσεις αυτού του πολιτισμού, ότι το σημαντικό είναι το χρήσιμο όπου
«Αλλάζοντας τα πρότυπα της εκπαίδευσης» Κεν Ρόμπινσον: Όλες οι χώρες, αναθεωρούν την δημόσια εκπαίδευση τους. Υπάρχουν δύο λόγοι γι’ αυτό. Ο πρώτος είναι οικονομικός. Προσπαθούμε να βρούμε πως θα μπορούσαμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας ώστε να βρουν τη θέση τους στις οικονομίες του 21ου αιώνα. Πώς μπορούμε όμως να το πετύχουμε αυτό δεδομένου ότι
Ζω, εδώ και χρόνια, μια μοναδική εμπειρία: ένα δημιουργικό και αναζωογονητικό παρόν με ορατές προεκτάσεις για ένα ελπιδοφόρο μέλλον, μία διαρκή προσπάθεια που ανταμείβεται από την επιτυχία των άλλων και την επίτευξη των στόχων τους, μία συλλογική συνεργασία με κόπους, αγωνίες και ηθική ικανοποίηση, μία επίμονη αναζήτηση νέων τρόπων να προσφέρεις, να βοηθάς, να υπάρχεις… Το
Επιτέλους! Ελάτε να κάνουμε κάτι για τη «μάστιγα» της απομνημόνευσης στο ελληνικό σχολείο… Κάθε φορά που περιμένουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων οι σχετικές συζητήσεις κορυφώνονται και, όπως συνηθίζεται, αναφέρονται στη «σφαγή», την πτώση των βάσεων, την αποτυχία, την κρίση, τον πληθωρισμό των βαθμών, το μεγάλο α¬ριθμό αριστούχων, την εκπαιδευτική κακοδαιμονία, την υποβάθμιση, κ.α.. Ανάλογες είναι
Ύφος μπλαζέ, σώμα χυμένο, σαν νυσταγμένο γατί στον καναπέ και δυο λεξούλες που σας φέρνουν πανικό: «Μαμά, βαριέμαι!» Σπεύδετε αμέσως να ξορκίσετε το κακό της πλήξης και της ανίας, νιώθοντας ήττα ως γονιός; Κακώς! Λίγη βαρεμάρα είναι υγεία, αποφαίνονται οι ειδικοί, καθώς σπρώχνει τα παιδιά προς τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα. Προτού ακόμα χτυπήσει το
Αν ξαναγινόμουν 20 χρόνων.. Η τελευταία συνέντευξη της Λιλής Ζωγράφου στον Ανδρέα Ρουμελιώτη Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την
Είμαι λίγο θυμωμένη, όπως αντιλαμβάνεσαι Με μένα Διότι έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτε.. Κική Δημουλά . Γιατί θύμωσες αλήθεια; Τι προκάλεσε το θυμό σου; Φταίει το γεγονός ότι δεν ωρίμασες; Φταίει το γεγονός ότι νιώθεις ενοχές; Τι σε έκανε να θυμώσεις πραγματικά; Θα έπρεπε όμως να μην απορείς. Ίσως θα έπρεπε
Ρωτάς, γιατί σε πατάνε… Γιατί τους αφήνεις… Ρωτάς γιατί δεν μπορείς. Μπορείς, αλλά δεν θέλεις. Ρωτάς γιατί σε πατάνε. Γιατί τους αφήνεις. Ρωτάς γιατί πονάς. Γιατί ξέχασες πως στο τέλος νικάς. Ρωτάς γιατί κλαις. Δεν πειράζει που κλαις. Ρωτάς γιατί απογοητεύεσαι. Γιατί έχεις προσδοκίες. Ρωτάς γιατί δεν πας μπροστά. Γιατί κοιτάς πίσω. Ρωτάς γιατί
Να φοβάσαι τον ώριμο και ήρεμο άνθρωπο Μέσα στο πλήθος, ξεχωρίζει… Είναι αυτός που περπατάει με σιγουριά, δε προκαλεί με την εμφάνιση του, αλλά η παρουσία του γίνεται αισθητή. Δεν τον βλέπεις, τον νιώθεις. Είναι αυτός που δεν κάνει θόρυβο στις παρέες, συχνά είναι λιγομίλητος με ένα βαθύ, εξονυχιστικό βλέμμα. Ξέρει ότι τον κοιτάς αλλά
Μόνος δεν είσαι, έχεις εσένα! Πονάς για πόσους λόγους και ξέρεις πως κανείς τη στιγμή εκείνη δεν μπορεί να τους πάρει μακριά. Μόνο εσύ! Κι όμως, κάτι φορές που σε εγκαταλείπεις, αναζητάς τη λύτρωση έξω από εσένα κι ένα χέρι να πιαστείς, κι ας δυνάμωσες. Ηρέμησε, μια φάση είναι, θα περάσει. Περνάς τα δάκτυλά σου