Αρχεία κατηγορίας: Μεθοδολογία

Προλεγόμενα….

Αν κανείς θέλει να δει τη σημερινή σχολική πραγματικότητα, χωρίς παραμορφωτικό φακό ή ψευδαισθήσεις, αβίαστα θα διαπιστώσει ότι:

Είμαστε αντιμέτωποι με τις περιορισμένες γνώσεις και ικανότητες που επιβάλλουν οι περιστάσεις (αλλαγές προγραμμάτων, διαφοροποίηση μεθόδου, εκπαιδευτικές καινοτομίες κ. λ. π.)

Είναι Άμεση ανάγκη αναθεώρησης των προγραμμάτων κατάρτισης των εκπαιδευτικών μας και συνάφεια με τις ανάγκες τους

Είναι επίσης επιβεβλημένη η διαμόρφωση μιας πιο συνεκτικής και ουσιαστικής υποστηρικτικής πολιτικής περαιτέρω κατάρτισης των διευρυμένων ικανοτήτων τους. Μια ολιστική προσέγγιση των διδακτικών, παιδαγωγικών και εν γένει εκπαιδευτικών ζητημάτων

Τα κενά των γνώσεων που παρουσιάζουν παλαιοί και νέοι εκπαιδευτικοί μας σχετίζονται με πληροφορίες και γνώσεις που γνωρίζουν ότι έχουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να χρησιμοποιήσουν, με πληροφορίες και γνώσεις που δεν έχουν και γνωρίζουν ότι υστερούν και με πληροφορίες και γνώσεις που νομίζουν ότι έχουν αλλά στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν…

Υπάρχουν ακόμη κάποια προβλήματα (ιδιαίτερα στους νέους) να αποκτήσουν καλύτερο ρυθμό εργασίας, ένα καλύτερο κλίμα ενδιαφέροντος των μαθητών μέσα στην τάξη

Αυτή είναι η καθημερινότητα της σχολικής τάξης…«Το πρόβλημα, τελικά δεν είναι τι ξέρεις να κάνεις, αλλά να κάνεις όσα ξέρεις…» Αν υπάρχει τρόπος να κάνουμε κάτι καλύτερα, πρέπει να τον βρούμε. Να στηριχτούμε στη φιλοσοφία της διαρκούς βελτίωσης. Η φιλοσοφία αυτή θα πρέπει να εστιάζεται σε δύο κορυφαία ζητήματα: Στο «γνωρίζω πώς», στο «γνωρίζω γιατί»… Σ’ αυτές τις στοχεύσεις αποβλέπουμε να υπηρετήσουμε με τις ακόλουθες αναφορές

 

Επιλεγόμενα…

Η Μοναδικότητα ενός «σαλίγκαρου»…!

Ο παλιός μου Δάσκαλος ..! Τον θυμάμαι ιδιαίτερα για τους απλοϊκούς αλλά σοφούς συμβολισμούς του, κάθε φορά που σκέφτομαι την ιδιαιτερότητα , την ιδιομορφία και την παιδική ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ..! Το παιδί , μας έλεγε, μοιάζει με το … σαλιγκάρι..!. Σκεφτείτε το φανέρωμά του στομικροπεριβάλλον που ζει… Στην αρχή δεν είναι παρά ένα «καβούκι»… Εκεί κρυφοζεί O

Περισσότερα…

Η επινόηση της ελπίδας (το χρέος των ονείρων…)

Η αίσθηση της πραγματικότητας που ζούμε είναι μια πυροδότηση της απελπισίας… Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στα νέα παιδιά που  ψάχνουν το δρόμο της ελεύθερης αναπνοής. Νιώθουν τους δρόμους  κλειστούς. Την προοπτική της δημιουργικής εξέλιξης,  αδιέξοδη. Την ψυχολογική τους διάθεση στα όρια της κατάθλιψης. Η «κρισιολογία»,  που μαίνεται ως  καταιγίδα,    τείνει να πάρει διαστάσεις ακραίου  κοινωνικού

Περισσότερα…

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται από αντιγραφή !!