Εύχομαι, για μια στιγμή και μόνο, να είχα τη δυνατότητα να κρατήσω στα χέρια μου το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν. Αφού το περιεργαζόμουν για λίγα λεπτά, στη συνέχεια και με πολύ λαχτάρα θα το έτριβα με παιδικό ενθουσιασμό, ευχόμενος ΜΟΝΟ το εξής: «Να θελήσεις κάποια στιγμή στη ζωή σου, να αφυπνιστείς». Τίποτα άλλο. Μόνο αυτή
Ένα από τα μεγαλύτερα έργα που καλούνται οι γονείς να αναλάβουν και να διεκπεραιώσουν με επιτυχία είναι το μεγάλωμα των παιδιών τους. Το να μεγαλώσουν συναισθηματικά υγιή παιδιά. Εκατομμύρια γονείς έχουν να φέρουν σε πέρας ένα έργο που κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο δύσκολα, να πάρουν ένα μωρό και να το αναθρέψουν, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη
Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να καταφέρει ο καθένας από εμάς να δώσει «άφεση αμαρτιών» είτε στον εαυτό του, είτε σε οποιονδήποτε άλλο. Όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια και υποστήριξη στο να μάθουμε να το κάνουμε. Είναι σημαντικό, όμως, πρώτα απ’ όλα να ξέρουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που ευεργετεί τον ανθρώπινο
Χανόμαστε καθημερινά σε ένα κυνήγι των υποχρεώσεων, των πρέπει, των φιλοδοξιών μας και ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι! Δεν εργαζόμαστε πλέον για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε και κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο, πουλιά ταξιδιάρικα που όσο τα κυνηγάμε τόσο εκείνα πετάνε μακριά μας… τα χρόνια φεύγουν και περνάμε από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία
Τέσσερις μελέτες που εξερευνούν τα μοντέλα της μνήμης. Ανθρωπολογικές, φιλοσοφικές, ιστορικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα της φιλοσοφίας που πραγματεύθηκε ο Νίτσε με ρηξικέλευθο τρόπο στη Γενεαλογία της ηθικής (1882) είναι το ζήτημα της μνήμης. Το ερώτημα τέθηκε τότε ως εξής: πώς μπορεί κανείς να καλλιεργήσει τη μνήμη στο επιλήσμον ζώο ονόματι
Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα —συγκεκριμένα δέκα εις την πεντακοσιοστή— και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο, ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις. Αυτές είναι μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική του ομάδα ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του
Ακαδημαϊκός, κορυφαίος θεωρητικός φυσικός, καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, εξέχον μέλος της λεγόμενης «παράλληλης Ελλάδας», της Ελλάδας που σε πείσμα των καιρών αντιστέκεται, προοδεύει και διαπρέπει στο εξωτερικό. «Εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε όλη την Κεντρική και τη Βόρεια Ευρώπη υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες οι οποίοι βοηθούν χώρες ολόκληρες να πάνε μπροστά και όμως
Αγαπητές, αγαπητοί συνάδελφοι Η μακρόχρονη προσπάθειά μου, που διαρκεί είκοσι και πλέον χρόνια, στοχεύει στο να συνδέσω την επιστημονική γνώση με την εκπαιδευτική πρακτική. Μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες, την παιδαγωγική φιλοσοφία και τις επιστημονικές θεωρίες για τη μάθηση, ανάπτυξη και διδασκαλία, διαμόρφωσα την προσωπική μου πρακτική, όπως κάθε δραστήριος εκπαιδευτικός έχει δημιουργήσει τη δική
Είναι σπάνιο να δαμάζει κανείς την πολλαπλότητα των ρόλων, που του επιβάλλει η ζωή και να ισορροπεί, παρά τις δυσκολίες , ασκώντας το ανθρώπινο χρέος του με αυταπάρνηση, με δύναμη και αξιοπρέπεια . Ο Νικήτας Παρίσης, σ’ αυτόν τον ανελέητο στίβο της ζωής, ήταν αυτό που δήλωνε το όνομά του…ο ΝΙΚΗΤΗΣ..! Στο πλαίσιο αυτό ήταν
Το άγγελμα της άδικης και πρόωρης απώλειας του Μανώλη ανατάραξε αυτόματα την άγρυπνη μνήμη. Ξύπνησε μέσα μου μια ολόκληρη εποχή. Μια περίοδο κοινωνικοπολιτικής «δίνης», μια περιπέτεια προσωπικής οδύνης και καθημερινής μιζέριας που ανέδειξε, ωστόσο, χαρακτήρες γνήσιους, μορφές αδρές και σκληρές, σαν τις μετεμφυλιακές μας μέρες της 10ετίας του 50..! Η ταπεινή συμμετοχή μου στην απώλεια