«Ένας Χειμώνας βαρύς όπου θα μπορούσαν να επιζήσουν μονάχα η ελπίδα και η αρετή»..!. H άποψη αυτή του Μπαράκ Ομπάμα αποτυπώνει εύστοχα την «παγκοσμιοποιημένη ανασφάλεια» την οποία βιώνουμε και γίνεται μια πρόταση ζωής για την επιβίωση της ελπίδας και τη διάσωση της αρετής… Δεν χρειαζόταν, βέβαια, η Προεδρική ρήση για να αισθανθούμε την υφαρπαγή της
Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι,
<<Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο,
ΜΕ ΤΗ ΜΑΘΗΣΗ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΑΖΕΙ: Όπως μετατρέπουμε την έρημο σε περιβόλι, έτσι με τη μάθηση γινόμαστε ικανοί να αλλάξουμε το ρεύμα της ιστορίας. Με τη μάθηση που είναι φαινόμενο καθολικό μέσα στο σύμπαν της ζωής, κάθε ζωντανό ον επιδιώκει και πραγματοποιεί δυο σκοπούς: α] δραστηριοποιεί και κατευθύνει τις δυνάμεις
Πιστεύω σε αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης : «Εσύ έχεις τα χρώματα , έχεις και τα πινέλα. Ζωγράφισε τον Παράδεισο και μπες μέσα»..! «..H αμάθεια γεννά πρώτον την οίησιν και την θρασύτητα, μετά ταύτα την αναισχυντίαν, όλα δε ταύτα αποκορυφώνονται εις την ακόλαστον ελευθερίαν, η οποία πρώτον εκδηλώνεται με απέχθεια προς τους γονείς και
Ο καθηγητής έρχεται στην Αθήνα και μας εξηγεί γιατί η τυφλή λογική του κέρδους υπονομεύει όλα όσα η κοινωνία του χρήματος θεωρεί περιττά, δηλαδή σχολεία, μουσεία και σπουδές. Τον κώδωνα του κινδύνου για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την Παιδεία και τον πολιτισμό εξαιτίας της υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών κρούει ο διακεκριμένος συγγραφέας, ακαδημαϊκός δάσκαλος και
Η φυσιογνωμία του δασκάλου Δάσκαλος δεν είναι εκείνος πού μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά “γράμματα”, καλούς τρόπους ή μουσική, κολύμπι, ξιφασκία και άλλα αθλητικά ή ψυχαγωγικά παιγνίδια. Αυτά τα “μαθήματα” είναι εξωτερικά, μένουν στην επιφάνεια, σαν τα ρούχα πού φορούμε (και τ’ αλλάζουμε ή τα πετούμε). Δεν εισχωρούν παραμέσα, στην ψυχή μας, δεν μας
Σε διαγωνισμό που έγινε από την εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό του Ελληνικού λαού, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα. Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και βράβευσε τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον πλέον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα. (Ας το μελετήσουμε καλά και ας κάνουμε και την αυτογνωσία μας…) «Μπροστά στο δικαστήριο
Υπάρχει, άραγε, ελπίδα; Κάθε γενιά κουβαλάει το φορτίο της… Ψαχουλεύει στην ανηφόρα, τα μέσα και τα έξω της, για να βρει το δρόμο… Μόνο που τώρα τα παιδιά μας, τα περιμένει ένας πραγματικός Γολγοθάς… Θυμηθείτε τα μάτια τους, καθώς χαζεύουν τις λαμπερές βιτρίνες της κατανάλωσης… Προσέξτε τα σπυριά στο μέτωπο, που τα αγγίζουν διακριτικά… Είναι
Και όμως, τα παιδιά “μιλάνε” …! Τι σημαίνει για μένα καλός δάσκαλος; Με αφετηρία την ταινία “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών” που παρακολουθήσαμε στο πλαίσιο του προγράμματος “Πάμε σινεμά;” μαθητές και μαθήτριες κατέγραψαν τους προβληματισμούς τους σχετικά με τα χαρακτηριστικά του καλού εκπαιδευτικού. Ας τους ακούσουμε!! Κάθε ένας άνθρωπος έχει την δική του άποψη για