Θα γίνεις ο Δάσκαλος του καιρού σου εφόσον: (15 από τις άπειρες ιδιότητες ενός Δασκάλου του καιρού μας…!) Εμπλουτίζεις και ανακαινίζεις τα επιστημονικά σου εφόδια Καλλιεργείς με επιμέλεια τις επαγγελματικές σου δεξιότητες Αυτοαμφισβητείς την υποσυνείδητη υπεροχή σου Συνειδητοποιείς τη σχετικότητα και τη ραγδαία εναλλαγή της γνώσης Αποβάλλεις τη νοοτροπία της μονοσήμαντης αλήθειας, Προβάλλεις τη σεμνότητα,
Αυτό που πονάει..! Λένε ότι η αγάπη πονάει… αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Η μοναξιά πονάει. Η απόρριψη πονάει. Το να χάνεις κάποιον πονάει. Η ζήλια πονάει. Ο καθένας συγχέει αυτά τα πράγματα με την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα η αγάπη είναι το μόνο πράγμα σε αυτό τον κόσμο που μπορεί να καλύψει όλο τον πόνο
Ναι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση…. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει…. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια
Φαντασία…ένας χαμένος θησαυρός Προλογικά… Είχα την τύχη να γνωρίσω αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον Ευγένιο Τριβυζά. Αυτή την ανεξάντλητη δημιουργική «μηχανή» στην οποία οφείλουμε εξαιρετικά κείμενα, που αναλύσαμε στην τάξη (π.χ. το μηχάνημα), ή βαθιάς έμπνευσης και γνήσια πρωτοτυπίας δημιουργήματα… Βρίσκοντας στις αναζητήσεις μου το παρακάτω κείμενο της Κωνσταντίνας Γρηγοριάδου θυμήθηκα ένα χαριτωμένο στιγμιότυπο, που
Τι λέμε στα παιδιά μας αυτές τις μέρες… Πρώτα από όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μίσους – επιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έχουν χορτάσει να ακούνε κατηγόριες, από την κοινωνία των ενηλίκων. Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι
Ε. Παπανούτσος: «Τι θα πει μαθαίνω» Το σημαντικό βιβλίο του Ε. Παπανούτσου «Η Παιδεία το μεγάλο μας πρόβλημα» (Εκδόσεις Δωδώνη) αποτελεί ένα επίκαιρο βιβλίο αν και εκδόθηκε το 1976. Μέσα από τις σελίδες του επιχειρείται να απαντηθούν ερωτήματα τα οποία, στην πλειοψηφία τους, απασχολούν μέχρι σήμερα τους εκπαιδευτικούς. Στο κεφάλαιο με το ερώτημα: «Τι θα
Περί της συντομίας της ζωής Σενέκας Ρωμαίος φιλόσοφος (4 π.Χ. – 65 π.Χ.) Το να μάθει κανείς πώς να ζει και, κυρίως, πώς να πεθαίνει απαιτεί μια ολόκληρη ζωή. Συνήθως η γεροντική ηλικία έρχεται σαν έκπληξη στους ανθρώπους και ο θάνατος τρομοκρατεί όλους όσοι πέρασαν τη ζωή τους υπεραπασχολημένοι με πράγματα που δεν βελτίωναν την
Ο δεκάλογος του δασκάλου κατά τον φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ Οι «δέκα εντολές» ενός καλού δάσκαλου από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, (1872 – 1970). Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1951 στο The New York Times Magazine σε ένα άρθρο για τον φανατισμό. Περισσότερο επίκαιρες όμως από ποτέ. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για αυτό που διδάσκεις.
«Οι ψυχές του δασκάλου και του παιδιού βρίσκονται πέρα και πάνω από τη μέθοδο», Θ. Κάστανος: (1888-1932) «Αγαπήσατε το παιδί, κατεβείτε κοντά του, βάλτε το χέρι σας στην καρδιά του. Αφουγκρασθείτε τον πόνο του και τη χαρά του». «Σκοπός του σχολείου δεν είναι – δεν πρέπει να είναι – το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο
Έχω τρεις ρόλους στην τάξη: δάσκαλος, γονέας και κοινωνικός λειτουργός Νιώθω περισσότερο κοινωνικός λειτουργός παρά δάσκαλος μέσα σε μία τάξη… Η εξομολόγηση που ακολουθεί είναι ενός Άγγλου εκπαιδευτικού που με τα επιχειρήματά του αναδεικνύει τις αδυναμίες ενός συστήματος αξιολόγησης του εκπαιδευτικού που δε λαμβάνει υπόψη του πόσο πολύ επηρεάζουν οι κοινωνικές συνθήκες τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα,