|
Προλεγόμενα… Στη χώρα μας αναδεικνύονται με ανεξήγητη ευκολία διάττοντες αστέρες της πολιτικής, της κοινωνικής και της πνευματικής ζωής…Τα τηλεοπτικά «εκμαγεία» αναλαμβάνουν, συνήθως, την αθέμιτη προβολή, την αργυρώνητη ανάδειξή και την ψευδεπίγραφη αναγνώρισή τους. Ο κόσμος τους μαθαίνει κάποια στιγμή από συνήθεια. Τους εμπιστεύεται με παχυλή αφέλεια, και τους ψηφίζει με φρούδα, όπως αποδεικνύεται προσδοκία . Όταν αυτοί οι επιτυχημένοι τηλεμαϊντανοί αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έρχονται τα δύσκολα. Γιατί φαίνεται η απόλυτη γύμνια τους. Έτσι, η ώρα της «κρίσης» (σαν αυτή που ζούμε) έρχεται νομοτελειακά… Ερώτημα σκληρό και αμείλικτο: μπορείς να αγνοήσεις αυτήν την παχυλή άγνοια και αναισχυντία; Αυτήν την ελαφρότητα και την αναισθησία; Την ανευθυνότητα και την απρέπεια; Μπορείς, ευρύτερα, να αντιπαρέλθεις την καθολικότητα της κρίσης, να αγνοήσεις το τέλμα και τη σήψη που έχει κατακλύσει κάθε έννοια ζωής, κάθε μορφή κοινωνικής ευθύνης και να αποδεχθείς μοιρολατρικά αυτήν την καθοδικότητα και τη χρεωκοπία; Σίγουρα δεν μπορείς…. Πρέπει να μιλήσεις… Να εκφράσεις τον κριτικό, τον θετικό ή τον αντιρρησιακό σου λόγο… Να στοχαστείς και να αναστοχαστείς, να ανατρέψεις συνειδητά τα παραλειπόμενα, τα υπολειπόμενα, τα φαιδρά και τα παράδοξα του καιρού μας.. Αυτή η πολλαπλή παρέμβαση στην παλίρροια του καιρού, άλλοτε ως μαρτυρία ζωής , άλλοτε ως διαμαρτυρία έκφρασης, επιδιώκεται με τις καταγραφόμενες ΑΠΟΨΕΙΣ… ! Και την οφείλουμε ΟΛΟΙ… αντιστρέφοντας τη σοφή ρήση: Κρείττον το λαλείν..! Επιλεγόμενα…. |
Μερικές φορές συσσωρεύονται τόσα πολλά προβλήματα και σκέψεις στο μυαλό μας, που πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε έναν τρόπο να τα απελευθερώσουμε. Η Ολέσια Νοβίκοβα, συγγραφέας, δημοσιογράφος, μπλόγκερ και ταξιδιώτης μοιράστηκε μερικά μαθήματα ζωής, που πήρε στην διάρκεια των 32 ετών ζωής της. Δείτε παρακάτω 32 σημαντικά μαθήματα ζωής από μια γυναίκα 32 ετών. Όλοι κάτι
Τα τελευταία χρόνια η λέξη αυτογνωσία έχει γίνει πολύ πιο δημοφιλής από άλλοτε και ένα ζητούμενο πολλών από εμάς. Οι περισσότεροι, έστω θεωρητικά, πιστεύω θα συμφωνούσατε ότι το να «γνωρίζουμε» τον εαυτό μας είναι σημαντικό προκειμένου να πορευόμαστε στη ζωή πιο αποτελεσματικά αλλά και να για να κάνουμε πιο συνειδητές επιλογές για τα θέματα που
Η εμπειρία μιας δεκαετούς διδασκαλίας δημιουργικότητας και φαντασίας στη σχολική τάξη Ένα μοντέλο διδακτικής στο σχολείο ΘΑΛΕΙΑ ΔΡΑΓΩΝΑ Είδα πρόσφατα στο Παρίσι, στη Villette, την έκθεση «Επιθυμία για Μάθηση». Μια διεπιστημονική προσέγγιση δείχνει ότι μάθηση δεν σημαίνει απλώς απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων, αλλά αποσταθεροποίηση, ανατροπή των βεβαιοτήτων, δημιουργία, φαντασία, πειραματισμός, εξερεύνηση, παιχνίδι, απόλαυση, συνεργασία, αυτοαξιολόγηση.
☼ Μόνο με την καρδιά βλέπει κανείς σωστά, την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια (Από τον “Μικρό Πρίγκηπα” του Saint-Exupery) ☼ Αν υπάρχει φως στην ψυχή, θα υπάρχει ομορφιά στον άνθρωπο. Αν υπάρχει ομορφιά στον άνθρωπο, θα υπάρχει αρμονία στο σπίτι. Αν υπάρχει αρμονία στο σπίτι, θα υπάρχει τάξη στο έθνος. Αν υπάρχει τάξη
Εύχομαι, για μια στιγμή και μόνο, να είχα τη δυνατότητα να κρατήσω στα χέρια μου το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν. Αφού το περιεργαζόμουν για λίγα λεπτά, στη συνέχεια και με πολύ λαχτάρα θα το έτριβα με παιδικό ενθουσιασμό, ευχόμενος ΜΟΝΟ το εξής: «Να θελήσεις κάποια στιγμή στη ζωή σου, να αφυπνιστείς». Τίποτα άλλο. Μόνο αυτή
Ένα από τα μεγαλύτερα έργα που καλούνται οι γονείς να αναλάβουν και να διεκπεραιώσουν με επιτυχία είναι το μεγάλωμα των παιδιών τους. Το να μεγαλώσουν συναισθηματικά υγιή παιδιά. Εκατομμύρια γονείς έχουν να φέρουν σε πέρας ένα έργο που κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο δύσκολα, να πάρουν ένα μωρό και να το αναθρέψουν, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη
Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να καταφέρει ο καθένας από εμάς να δώσει «άφεση αμαρτιών» είτε στον εαυτό του, είτε σε οποιονδήποτε άλλο. Όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια και υποστήριξη στο να μάθουμε να το κάνουμε. Είναι σημαντικό, όμως, πρώτα απ’ όλα να ξέρουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που ευεργετεί τον ανθρώπινο
Χανόμαστε καθημερινά σε ένα κυνήγι των υποχρεώσεων, των πρέπει, των φιλοδοξιών μας και ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι! Δεν εργαζόμαστε πλέον για να ζούμε, αλλά ζούμε για να εργαζόμαστε και κυνηγάμε ένα άπιαστο όνειρο, πουλιά ταξιδιάρικα που όσο τα κυνηγάμε τόσο εκείνα πετάνε μακριά μας… τα χρόνια φεύγουν και περνάμε από μπροστά μας σαν κινηματογραφική ταινία
Τέσσερις μελέτες που εξερευνούν τα μοντέλα της μνήμης. Ανθρωπολογικές, φιλοσοφικές, ιστορικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα της φιλοσοφίας που πραγματεύθηκε ο Νίτσε με ρηξικέλευθο τρόπο στη Γενεαλογία της ηθικής (1882) είναι το ζήτημα της μνήμης. Το ερώτημα τέθηκε τότε ως εξής: πώς μπορεί κανείς να καλλιεργήσει τη μνήμη στο επιλήσμον ζώο ονόματι
Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα —συγκεκριμένα δέκα εις την πεντακοσιοστή— και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο, ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις. Αυτές είναι μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική του ομάδα ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του